Geschiedenis van de camping

Wanneer je de oude documenten leest die eerdere campingbeheerders hebben verzameld, krijg je een interessant historisch beeld van de ontwikkeling van de Deense camping dat in meer dan één opzicht stof tot nadenken geeft.

Als er lezers zijn die artikelen, documenten, papieren of foto’s uit het verleden hebben bewaard, zouden we heel graag een kopie ontvangen – om ze voor het nageslacht te bewaren. Ik heb hieronder een aantal passages en citaten uit de ‘oude, stoffige archieven’ bijeengezet.

Veel leesplezier,

Thomas/campingbeheerder

In het begin van de 20e eeuw vond er mechanisatie plaats in de industrie en kreeg de bevolking meer vrije tijd. Tegelijkertijd kreeg een hele generatie jongeren uit de stad aandacht voor het leven in de gezonde buitenlucht en ze gingen opzoek naar een plek om deze vorm van tijdverdrijf te beoefenen. Er waren nog geen tenten te koop; je moest doek kopen en de tent zelf naaien.

De citaten en passages hieronder vertellen in geuren en kleuren het verhaal van de toenemende belangstelling van de Denen voor het campingleven.

“De inwoners van Kopenhagen trokken naar de kust langs de Sont, waar de kampeermogelijkheden zeer beperkt waren, of naar het zuiden aan Køge Bugt, en als de zaken goed gingen en men had vakantie, naar Bornholm. Het gebied aan Køge Bugt van Store Vejleå tot Cordosasvinget ten noorden van Køge had nauwelijks wegen, was dun bebouwd en daarom goedkoop. Gammel Køgevej was niet meer dan een paar karrensporen en de kustgronden waren waardeloos voor de landbouw. Het was een waar Eldorado voor de eerste kampeerders. Op zaterdagmiddag en avond gonsde het op Køgevej van de fietsers die met hun tent op de bagagedrager naar het zuiden sprintten om een kampeerplaats voor het weekeinde te bemachtigen. Wie het eerst kwam, had de eerste keus; de laatkomers moesten verder fietsen op zoek naar andere mogelijkheden. Op zondagavond ging het verkeer andere kant op en ontstond er bijna een verkeerschaos op Toftegårds Plads.”Citaat uit het boek ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van LFD.

”De boeren langs de kust ontdekten al snel dat ze een graantje konden meepikken van de interesse van de kampeerders voor hun strandgronden. Het werd al gauw gewoonte om 25 øre te betalen om een weekend te kunnen kamperen. In ruil daarvoor konden de kampeerders ervan uitgaan dat het terrein schoongehouden werd, dat ze water konden krijgen en dat ze hun afval kwijt konden.”

 

Citaat uit het boek ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van LFD.


Hundige Strand Camping – de oudste camping van Denemarken

De geschiedenis van Hundige Strand Camping gaat terug tot 13 december 1926. Tijdens een vergadering in een appartement te Fælledvej 27 in Valby besloot men tot de oprichting van de kampeervereniging Lejrklub Danmark (LD) die tot taak had een geschikt perceel te vinden voor het campingleven, en tevens de weinige al bestaande kampeerverenigingen te organiseren en nieuwe kampeerverenigingen in Denemarken bij te staan.

Onderstaande passage uit het boek ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van LFD beschrijft hoe Hundige Strand Camping zijn huidige ligging kreeg en laat zien hoe die prachtige ligging er mede voor heeft gezorgd dat de camping nog altijd op dezelfde plek ligt.

“Om de ontwikkeling en zijn zaak een duwtje in de rug te geven, stichtte ritmeester Lemcke aan het begin van de jaren twintig ‘Den Danske Campingklub’ en gaf hij het blad ‘Friluftsliv’ uit. Lemcke begon tenten en uitrusting uit Engeland te importeren. Ze waren niet goedkoop maar waren te koop of te huur voor een redelijk bedrag plus aanbetaling. Lemcke kreeg eveneens een groot stuk strand bij Karlstrup. Het strand – het huidige Karlstrup Strandpark - werd ter beschikking gesteld door de eigenaar van het landgoed Gl. Køgegaard, waar het terrein deel van uitmaakte. Hij eiste enkel dat het zou dienen als kampeerplaats voor tenten en dat het openbaar toegankelijk zou zijn. Lemcke, die als oud-militair zijn vereniging op eigengereide wijze leidde, bepaalde dat de vereniging het gebied moest afzetten en entree moest heffen, waarop de eigenaar besloot het terrein te behouden, er een openbaar park van te maken en het kamperen te verbieden. Lejrklub Danmark, die op dezelfde plaats had gekampeerd, klopte aan bij boer Jens Peter Hansen in Hundie. Hij had een stuk strand dat hij gebruikte voor zandwinning en als opslagplek voor zijn kolen en bieten tijdens de winter. Er mochten best wat tenten staan tussen de rotzooi, maar hij vroeg wel betaling voor het verblijf. In ruil daarvoor hielp hij met het hij met het opruimen van het afval, dat ter plekke werd verbrand. Voor de overige behoeften maakte men gebruik van latrines. Bij gebrek aan keukengerei kon je dit voor een paar øre huren. Stro voor de bereiding van eten was te koop, evenals aardappelen, eieren en andere landbouwproducten afkomstig van het bedrijfje van Jens Peter. De prijzen waren laag en Jens Peter zorgde ervoor dat het er ordentelijk aan toe ging.” 

Het volgende interview is afkomstig uit ‘De man die Hundie ontdekte’ een artikel uit Lejrsport van oktober 1935:

In het voorjaar van 1928, toen de vereniging op zoek was naar een kampeerterrein, kwam de voorzitter van het kampeercomité terecht bij het terrein in Hundie. We vragen dhr. assistent Børge Hjort: U was het toch die het terrein in Hundige ontdekte. Kunt u Lejrsport vertellen hoe dat in zijn werk is gegaan?

Ik had al een aantal keer uitgebreid met onze voorzitter, dhr. Topholm, gesproken over de noodzaak van het vinden van een vast kampeerterrein. Ik kreeg die taak toebedeeld en gelukkig slaagde ik erin hem te volbrengen. Ik kreeg echter stank voor dank, omdat ik ermee had ingestemd 25 øre per tent per dag te betalen.

Er staat in de notulen van de onderhandelingen dat de eigenaar het terrein enkel tegen betaling wilde verhuren. Was het destijds de normale gang van zaken dat men het terrein gratis kon gebruiken?

Dat was inderdaad de gewoonte, maar er was een man in Vallensbæk die zijn strandgrond verhuurde en een bedrag per tent per dag vroeg. Dat was de reden waarom dhr. Hansen ons niet gratis op zijn land wilde laten verblijven. In ruil daarvoor kreeg de vereniging wel het alleenrecht op het terrein. Het was vlak voor Pinksteren, dus plotseling kregen we het druk. Er werd een vlaggenstok neergezet en een toilet. Dat was heel deftig, het bestond uit 6 in de grond gestoken palen waar zaklinnen omheen gewikkeld was. Met Pinksteren stonden de tenten netjes opgesteld, damestenten aan de ene kant en herententen aan de andere. De tent van de voorzitter stond in het midden.

Over welke terreinen beschikte u daarnaast?
We hadden Runde Bakke bij Nærum. Het terrein in Lynæs bij het fort lag te ver weg en kon alleen in de zomervakantie gebruikt worden. Wij lagen ook op het land van Køgegaard, net als Lemcke, maar daar had iedereen toegang. In Hundie waren wij echter de enigen en konden we mensen van wie we niet geporteerd waren, de toegang ontzeggen.

Waarom werd Hundie het favoriete terrein?

 

Het lag aan het water, op slechts 17 km van het centrum van Kopenhagen en het terrein was ideaal.

Drank en zedenloosheid

De enthousiaste kampeerders waren in bepaalde gevallen een beetje TE enthousiast tijdens hun vakantie op de nieuwe terreinen met tenten. Dat leidde tot de behoefte aan meer orde en regels op de verschillende terreinen:

”De toevallige samenkomst van zoveel tentbewoners zorgde al snel voor problemen. Sommige terreinen werden al snel berucht vanwege drank en zedenloosheid. Op andere plaatsen kampeerden groepen tentbewoners die zelf wilden bepalen wie er verder toegelaten werd. Ze maakten vaste afspraken met de eigenaren van de grond, zodat ze keer op keer naar dezelfde plaats konden terugkeren. Op veel plaatsen organiseerde men zich en nam men voor een vast bedrag het hele terrein over om er controle over te kunnen houden.” Citaat uit het boek ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van LFD.

 

”Het havencomité van Næstved heeft toestemming gegeven voor een tentenkamp bij Karrebæk Strand. Dit kamp is met name het afgelopen jaar verworden tot een waar oord van zedenloosheid, concludeert een vader, alwaar jonge mensen van beide seksen in tenten en op het strand liggen, zich gezamenlijk aan- en uitkleden, waar ze zich, gekleed in enkel hun badkostuum, helemaal naar de winkel begeven en weer terug, te voet dan wel met een noodvaart en met een sigaret in de mond fietsend waarbij ze ons zowat omverrijden, vooral wanneer we de brug oversteken. Ze slapen samen en gedragen zich in het algemeen zo amoreel en onverantwoord, dat het een schande is voor de hele streek.” Uit Lejrsport 1932

Verdere ontwikkeling van Lejrklub Danmark

Een van de doelstellingen van LD was het organiseren, ontwikkelen en ondersteunen van kampeerverenigingen in het hele land.

“Intussen was de vereniging omgedoopt tot ‘Lejrklubben for Danmark’, met als uitdrukkelijke doel het creëren van een organisatie met landelijke dekking. Ook kwam er een motto: ”Een kampeerliefhebber is altijd een natuurbeschermer” en men onderhandelde met de Deense natuurbescherming over de oprichting van kampeerterreinen in het hele land.

Het oprichten van kampeerterreinen in het hele land bleek al gauw erg lastig. De eigenaars van de grond, onder andere ook de staat, waren erg sceptisch over een invasie van tentbewoners van allerlei pluimage. De berichten van slecht gedrag op de eerste kampeerterreinen zorgden ervoor dat men de boot afhield. LFD stelde daarop aan de Deense Natuurbescherming voor dat leden van LFD een legitimatie van de vereniging zouden meebrengen in de vorm van een pas en een klachtenformulier om toegang te kunnen krijgen tot particuliere of staatsgronden. Als het klachtenformulier werd teruggestuurd met kritiek op het gedrag van de eigenaar van de pas leidde dit tot onmiddellijk royement van het lid.

De Deense Natuurbescherming kon instemmen met deze regeling en begon ons te helpen op dit gebied. Het is een goed idee gebleken, maar het duurde vele jaren voordat de regeling vaste voet aan de grond kreeg bij onze leden en de brede bevolking.” Uit het boek ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van LFD, citaat van rond 1930.

Uit de documenten blijkt dat LFD meerdere kampeerverenigingen heeft opgericht en andere verenigingen heeft ondersteund. Verschillende ervan zijn ook vandaag de dag nog actieve campings.

Het volgende kunnen we met zekerheid zeggen:

·       1926 Lejrklub Danmark wordt opgericht, zonder vast kampeerterrein

·       1928 Het terrein in Hundie wordt geopend

·       1936 Skodsborg Kampeerterrein wordt opgericht door Anton en Elna Jepsen als onderafdeling van Hundie Lejrklub

·       1937 Het terrein verhuist naar Strandmøllen

·       1937 De door Kirsten Kimer opgerichte kampeervereniging op Amager wordt op gang geholpen

·       1939 Strandmøllen wordt een zelfstandige vereniging, uit ontevredenheid met het bestuur in Hundie

·       Brøndbyøster Kampeervereniging (geen verdere informatie)

·       Nivå Kampeervereniging (geen verdere informatie)

·       Lynæs Kampeervereniging (geen verdere informatie)

Nu je dit artikel gelezen hebt, kun je wel stellen dat campings erg veranderd zijn in de loop der jaren – en toch ook weer niet. In feite willen en zoeken kampeerders nog altijd hetzelfde, namelijk zon en zomer – dicht bij elkaar en dicht bij de natuur en bezienswaardigheden.

Prettige vakantie,

Hundige Strand Camping